مثل يهود و نصارى و مجوس و ارباب مذاهب باطله منكر اصل معاد نيستند بلكه اگر يكى از خصوصيات معاد را منكر شود مكذب بيوم الدين است مثل اينكه بگويد : معاد روحانى است معاد جسمانى را منكر شود ، يا ميزان و صراط و تطاير كتب و حساب يا بهشت و جهنم را منكر گردد ، و مثل آن است كسانى كه يكى از عقايد حقه را منكر گردند و تكذيب كنند ، و عقايد حقه چنانچه معروف است عقايد خمسه است توحيد عدل نبوت امامت معاد لكن خصوصياتى كه در اينها لازم است كه اگر يكى از آنها نباشد ايمان نيست بسيار است كه حقير در كتاب عمل الصالح مجلد سوم كلم الطيب شماره كرده‌ام بالغ بر پنجاه عقيده مىشود مثلا در توحيد بجميع اقسامش ذاتى صفاتى افعالى عبادتى نظرى ، در عدل بمعنى عدم صدور فعل قبيح و لغو و ظلم ، در نبوت معتقد بجميع انبياء و عصمت آنها و بالاخص حضرت رسالت افضليت و خاتميت و معراج و قرآن مجيدش ، در امامت بجميع ائمه اثنى عشر و عصمت آنها و افضليت آنها پس از رسول اكرم بر تمام انبياء و ملائكه ، و علوم آنها و شئون آنها ، و غيبت ولى اللَّه و ظهورش ، و رجعت ائمه اطهار و شفاعت آنها ، در معاد خصوصيات آن از تطاير كتب و صراط و ميزان و حساب و جنت و نار جسمانى و روحانى و آنچه در قرآن فرموده و در لسان ائمه خبر داده‌اند و بسيار از ضروريات دين و مذهب كه تكذيب هر يك از آنها موجب زوال ايمان مىشود و در حكم : وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ الَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ الدِّينِ هستند . [ سوره المطففين ( 83 ) : آيه 12 ] وَ ما يُكَذِّبُ بِهِ إِلاَّ كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ( 12 ) و تكذيب بروز جزا نميكند مگر هر معتد أثيم . معتدى تجاوز كننده است و اين معنى عموم دارد زيرا هر كس حدى دارد و اگر از حد خود تجاوز كرد معتدى مىشود در امر دين بايد چيزى بر دين اضافه نكند كه بدعتى در دين بگذارد يا چيزى از دين را منكر نشود ، در امر توحيد شرك نياورد باقسام شرك ، در مورد انبياء و ائمه غلو نكند و چيزى از شئونات آنها را كس نگذارد ، در صفات صفات خبيثه مثل كبر و غير او را زايل كند و متصف بصفات حميده باشد و هكذا در ساير عقايد و اخلاق از حد خود تجاوز نكند ، و أثيم از اثم است بمعنى معصيت آثم معصيت كار است اثيم آنكه